به دوستان تاجیک من

Ба дӯстони тоҷики ман

«مشاعره» عنوان مجموعه‌ای منتخب از اشعار شاعران ایران، افغانستان، تاجیکستان و هند و پاکستان است که به همت رحیم هاشم و شوکت نیازی در تحت تحریر میرزا تورسون زاده به خط فارسی از سوی بنگاه نشریات پروگرس مسکو تهیه و منتشر شده‌است.
این کتاب را به سمپوزیوم بین‌الخلقی عائد به نظم معاصر فارسی‌زبانان در سال ۱۹۶۷ تقدیم کرده‌اند. .
یکی از اشعار نظرگیر و قابل تآمل این مجموعه شعری است با عنوان «به دوستان تاجیک من» اثر استاد سعید نفیسی که ذیلاً تقدیم می‌شود: ( قصد داشتم ابیاتی از آن را بیاورم که با مخالفت دوستان روبه‌رو شد!)

‎این که در دست تو هست ای نازنین
‎تا نپنداری که کاغذپاره‌ای‌ست
‎هست حرفی از بیانی آتشین
‎داستان عاشق بیچاره‌ای‌ست

دل به تو بستم ندیدم روی تو
ناشنیده از لب تو یک سخن
در خیال خود قد دلجوی تو
کرده‌ام آرام جان خویشتن

‎تو ز من بیگانه‌ای من با تو خویش
‎با تو هرگز من نگشتم آشنا
‎با دلی افسرده، با فکری پریش
‎هر کجا هستی نیم از تو جدا

‎هر کجا هستی منم با تو قرین
‎تو نمی‌بینی و من بینم تو را
‎گرچه با من تو نگشتی همنشین
‎همنشین خویش بگزینم تو را…

گاهی از شرح غمم بگریستی
گاه خندیدی ز بیداری من
من نمی‌دانم کجایی کیستی؟
در کجا افتد به دستت این سخن

هر که خواهی باش ما من باش دوست
آرزومند شکرخند توام
آرزوها را برآوردن نکوست
هرکه باشی آرزومند توام

من دلی دارم که یاری بایدش
یک نگاه مهربان خواهد ز تو
هرچه بد در این جهان پیش آیدش
چاره و تدبیر آن خواهد ز تو

‎ای که هرجا محرم راز منی
‎گر دلی داری فراموشم مکن
‎هر کجا هستم تو دمساز منی
‎آتشی هستم تو خاموشم مکن

‎این شرر از بهر تو افروختم
‎یک زمان بنشین و با آن گرم شو
‎وز برای تو سراپا سوختم
‎هرچه خواهی باش، با من نرم شو

شب که تو آسوده‌ای در خواب ناز
چون من و اختر کسی بیدار نیست
با تو می‌گویم من این پوشیده راز
گرچه دانم حاجت گفتار نیست

شاید از بانگ من و آواز من
چشم بگشایی و سویم بنگری
بشنوی چون چاره سازان را ز من
زنگ غم از خاطر من بستری

ای که دوری از من و‌ من از تو دور
پیشتر آی و به من نزدیک شو
پیش من بنشین و در بزم حضور
آشنا با نکته‌ی باریک شو

من تو‌ام تو هم منی ای نازنین
گس نگنجد در میان تو و من
نیست اینجا کس قرین و‌همنشین
جز من و تو در جهان تو و‌ من

من چو مجنون و تو لیلای منی
من کی‌ام؟ لیلی و لیلی کیست؟ من
من توام هم تو مرا جان و تنی
ما یکی روحیم اندر دو بدن

‎تاکنون هم من توام هم تو منی
‎در غم و شادی شریک یکدگر
‎بعد از این هم تو مرا جان و تنی
‎تا جهان ماند ز ما ماند اثر

‎ص۱۵۹.

«Мушоира» унвони маҷмӯае мунтахаб аз ашъори шоирони Эрон, Афғонистон, Тоҷикистон ва Ҳинду Покистон аст, ки ба ҳиммати Раҳим Ҳошим ва Шавкат Ниёзӣ дар таҳти таҳрири Мирзо Турсунзода ба хатти форсӣ аз сӯи Бунгоҳи нашриёти «Прогресс»-и Москва таҳия ва мунташир шудааст. Ин китобро ба Симпозиуми байналхалқӣ оид ба назми муосири форсизабонон дар соли 1967 тақдим кардаанд.
Яке аз ашъори назаргир ва қобили тааммули ин маҷмӯа шеърест бо унвони «Ба дӯстони тоҷики ман», асари устод Саид Нафисӣ, ки зайлан тақдим мешавад:

Ин ки дар дасти ту ҳаст, эй нозанин,
То напиндорӣ, ки коғазпораест,
Ҳаст ҳарфе аз баёне оташин,
Достони ошиқи бечораест.

Дил ба ту бастам, надидам рӯйи ту,
Ношунида аз лаби ту як сухан,
Дар хаёли худ қади дилҷӯи ту,
Кардаам ором ҷони хештан.

Ту зи ман бегонаӣ, ман бо ту хеш,
Бо ту ҳаргиз ман нагаштам ошно,
Бо дили афсурда, бо фикри пареш
Ҳар куҷо ҳастӣ, наям аз ту ҷудо.

Ҳар куҷо ҳастӣ, манам бо ту қарин,
Ту намебиниву ман бинам туро.
Гарчи бо ман ту нагаштӣ ҳамнишин,
Ҳамнишини хеш бигзинам туро…

Гоҳе аз шарҳи ғамам бигристӣ,
Гоҳ хандидӣ зи бедории ман,
Ман намедонам, куҷоӣ, кистӣ,
Дар куҷо уфтад ба дастат ин сухан?

Ҳар, ки хоҳӣ, бош, бо ман бош дӯст,
Орзуманди шакарханди туам,
Орзуҳоро баровардан накӯст,
Ҳар ки бошӣ, орзуманди туам.

Ман диле дорам, ки ёре боядаш,
Як нигоҳи меҳрубон хоҳад зи ту,
Ҳарчи бад дар ин ҷаҳон пеш оядаш,
Чораву тадбири он хоҳад зи ту.

Эй, ки ҳар ҷо маҳрами рози манӣ,
Гар диле дорӣ, фаромӯшам макун.
Ҳар куҷо ҳастам, ту дамсози манӣ,
Оташе ҳастам, ту хомӯшам макун.

Ин шарар аз баҳри ту афрӯхтам,
Як замон биншину бо он гарм шав,
Аз барои ту саропо сӯхтам,
Ҳар чи хоҳӣ бош, бо ман нарм шав.

Шаб, ки ту осудаӣ, дар хоби ноз
Чун ману ахтар касе бедор нест,
Бо ту мегӯям ман ин пӯшида роз,
Гарчи донам ҳоҷати гуфтор нест.

Шояд аз бонги ману овози ман
Чашм бигшоиву сӯям бингарӣ,
Бишнавӣ чун чорасозонро зи ман,
Занги ғам аз хотири ман бистурӣ.

Эй, ки дурӣ аз ману ман аз ту дур,
Пештар ову ба ман наздик шав,
Пеши ман биншину дар базми ҳузур
Ошно бо нуктаи борик шав.

Ман туам, ту ҳам манӣ, эй нозанин,
Кас нагунҷад дар миёни туву ман,
Нест ин ҷо кас қарину ҳамнишин,
Љуз ману ту дар ҷаҳони туву ман.

Ман чу Маҷнуну ту Лайлои манӣ,
Ман киам? Лайливу Лайлӣ кист? Ман.
Ман туам, ҳам ту маро ҷону танӣ,
Мо яке рӯҳем андар ду бадан.

То кунун ҳам ман туам, ҳам ту манӣ,
Дар ғаму шодӣ шарики якдигар.
Баъд аз ин ҳам ту маро ҷону танӣ,
То ҷаҳон монад, зи мо монад асар. (С. 159.)

همچنین بررسی کنید

واژه‌‌نامۀ شکوری در وبگاه پژوهشگاه

«Вожаномаи Шакурӣ» дар вебгоҳи пажӯҳишгоҳ

نرم‌افزار «واژه‌نامۀ شکوری» از سوی پژوهشگاه فرهنگ فارسی- تاجیکی، حاوی بیش از ۴۹۰۰۰۰ (چهارصد و …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *