دومین نشست «دلِ تاجیک و ایرانی» در اتفاق نویسندگان

Дувумин нишасти «Дили тоҷику эронӣ» дар Иттифоқи нависандагон

IMG_0049در نشستِ ویژۀ فصل پاییز اتفاق نویسندگان تاجیکستان با رایزنی فرهنگی و پژوهشگاه فرهنگ فارسی تاجیکی سفارت جمهوری اسلامی ایران در تاجیکستان که در بعد از ظهر روز چهارشنبه 26 آبان 1394در محل اتفاق نویسندگان برگزار شد، سخنرانان بر نقش هم‏ افزایی فرهنگی این گونه نشست‏ ها تأکید کرده، گردهمایی ادیبان، شاعران و نویسندگان ایران و تاجیکستان را در محور فرهنگ و ادب، یادآور سال‏های نخستین استقلال تاجیکستان و برگزاری این گونه نشست‏ های مشترک با همتایان ایرانی خود دانستند.
در این نشست، نظام قاسم، رئیس اتفاق نویسندگان؛ هوشیاری‏ پور، معاون سفیر جمهوری اسلامی ایران در تاجیکستان؛ ابراهیم خدایار، رایزن فرهنگی کشورمان در تاجیکستان؛ علی‏ اصغر دادبه، چهرۀ ماندگار فلسفه و عرفان؛ میرزا شکورزاده، ادیب و محقق تاجیک؛ دولت رحمانیان، شاعر؛ برات عبدالرحمان، مدیر گروه ادبیات کودک دانشنامۀ ملی تاجیک؛ حسن قریبی، رئیس پژوهشگاه فرهنگ فارسی تاجیکی، دکتر عمر صفر، استاد دانشگاه ملی تاجیکستان و محمدعلی عجمی، مدیر بخش نظم اتفاق نویسندگان تاجیکستان، دیدگاه‏ ها‏ و برداشت‏ های خود را در جامۀ شعر و خطابه در موضوع جلوه ‏های فرهنگ و ادب مشترک ایران و تاجیکستان برای حضار بیان کردند.
نIMG_0092ظام قاسم، رئیس اتفاق نویسندگان، در سخنرانی افتتاحیه، با یادآوری سال‏های نخستین استقلال و برگزاری این گونه نشست‏ ها، سرایش شعر «دل‏ّ تاجیک و ایرانی» را یادگار آن سال‏ ها دانست و آن روزهای خوب و خاطره ‏انگیز را فراموش ‏ناشدنی خواند. وی با تشکر از رایزنی فرهنگی، برگزاری این نوع نشست‏ ها را مایۀ تحکیم بین فرهیختگان دو کشور برشمرد. وی در بخشی از سخنان خود گفت: «ایران و ادبیات آن همیشه برای مردم تاجیک الهام‏ بخش بوده است، اما ما تاجیکان در سدۀ بیست هیچگاه همچون سال‏های استقلال خود را به ایران و ادبیات و فرهنگ آن اینچنین نزدیک احساس نکرده بودیم». وی در ادامه افزود: «من باور دارم ما در کنار یکدیگر می‏ توانیم فارغ از پیچ و خم مسائل سیاسی در مسیر شعر و ادب به شکوفایی فرهنگی دست یابیم».
هوشیاری‏ پور، معاون سفیر ج.ا.ایران در تاجیکستان با تشکر از اتفاق نویسندگان و رایزنی فرهنگی برای طراحی نشست‏ های فصلی مشترک، این برنامه‏ ها را در افزایش همگرایی دو ملت مهم ارزیابی کرد و خواستار تدوام آنها شد.
در ادامه دکتر ابراهیم خدایار، رایزن فرهنگی دربارۀ برگزاری این نوع نشست ‏ها و اهداف آن گفت: «از وقتی که مسئولیت رایزنی فرهنگی را در کشور هم‏ نژاد و هم زبان، تاجیکستان عزیز، به عهده گرفتم، به دنبال طراحی مسیری برای نمایش جلوه‏‏ های مشترک فرهنگ و ادب این مردم فرهنگی و ادب‏ دوست به یکدیگر بودم. خدا را شاکرم که با دستگیری دوست شاعر و ادیب برجستۀ تاجیک، رئیس اتفاق نویسندگان تاجیکستان، استاد نظام قاسم، این مسیر با نام «دلِ تاجیک و ایرانی» عملی شد. ما در سایۀ این نام عزم داریم راه‏ های همدلی را در بستر همزبانی و با حضور شاعران، ادیبان و پژوهشگران دو کشور، طی کنیم». خدایار در ادامه افزود: «احساس من این است که اندیشه‏ ای مشترک از هزاران سال بدین سو، همچون روحی لطیف، همواره پیکر ما ایرانی‏ ها و تاجیک‏ ها را لطافت بخشیده و سرزنده و چالاک به پیش رانده است. ما در این نشست‏ ها به دنبال نمایاندن جنبه‏ های گوناگون این اندیشۀ مشترک و این روح لطیف هستیم تا مسئولیتی را که نیاکان ما بر دوش ما نهاده ‏اند، به شایستگی به نسل ‏های آینده منتقل کنیم».
سومین سخنران نشست دکتر علی‏ اصغر دادبه، چهرۀ ماندگار فلسفه وIMG_0099 عرفان اسلامی از ایران بود. دکتر دادبه با اشاره به پذیرش اسلام از سوی ایرانیان و حوادث چهار سدۀ نخست هجری در تاریخ ایران، با قرائت شعری از رودکی و غزلی از حافظ، و مقایسۀ اندیشۀ طرح شده در آن‏ها، سدۀ چهارم هجری را دورۀ طلایی فرهنگ ایرانی دانست و رودکی، فردوسی، ابن‏ سینا و ده‏ها شاعر، ادیب، مورخ و فیلسوف دیگر را محصول همین سده در خراسان بزرگ، جغرافیای ویژۀ ایران برشمرد. وی شکل‏ گیری اضلاع سه‏ گانۀ هویت ملی ایرانیان را در این دوره شامل زبان و ادبیات ملی، اساطیر، و حکمت عملی از مهم‏ترین حوادث تاریخ ایران برشمرد و یادآور شد: «ما هرچه در تاریخ و تمدن خود در دوره‏ های بعد داریم، تکرار خاطرات شکوه و عظمت همین دوران طلایی است». دکتر دادبه با اشاره به یادکرد سمرقند و بخارا، در مقام دو شهر اسطوره ‏‏ای در جغرافیای خراسان بزرگ، در شعر حافظ، آن دو شهر را ارزشمندترین و محبوب ‏ترین دارایی فرهنگ ایران دانست که بخش عظیمی از خاطرات ایرانیان در دل این شهرها شکل گرفته است. وی حتی خاقانی، شاعر ایران و آذربایجان را نیز به‏ رغم تمام غرور شخصیتی‏ اش، عاشق خراسان دانست که حاضر است برای دیدار این دیار خاطره‏ انگیز خود را به خواری درافکند.IMG_0055

به روایت: http://dushanbe.icro.ir (پایگاه اینترنتی رایزنی فرهنگی سفارت جمهوری اسلامی ایران در تاجیکستان)

Дар нишасти вижаи фасли Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон бо Ройзании фарҳангӣ ва Пажӯҳишгоҳи фарҳанги форсӣ-тоҷикӣ Сафорати Ҷумҳурии Исломии Эрон дар Тоҷикистон, ки дар баъд аз зуҳри рӯзи чаҳоршанбе, 15 ноябри 2015 дар маҳалли Иттифоқи нависандагон баргузор шуд, суханронон бар нақши ҳамафзоии фарҳангии ин гуна нишастҳо таъкид карда, гирдиҳамоии адибон, шоирон ва нависандагони Эрону Тоҷикистонро дар меҳвари фарҳангу адаб ёдовари солҳои нахустини истиқлоли Тоҷикистон ва баргузории ин гуна нишастҳои муштарак бо ҳамтоёни эронии худ донистанд.
Дар ин нишаст Низом Қосим – раиси Иттифоқи нависандагон, Ҳушёрипур – муовини сафири Ҷумҳурии Исломии Эрон дар Тоҷикистон, Иброҳими Худоёр – ройзани фарҳангии кишварамон дар Тоҷикистон, Алиасғари Додбеҳ – чеҳраи мондагори фалсафа ва ирфон, Мирзо Шакурзода – адиб ва муҳаққиқи тоҷик, Давлати Раҳмониён – шоир, Бароти Абдураҳмон – мудири гурӯҳи адабиёти кӯдаки Донишномаи миллии тоҷик, Ҳасани Қарибӣ – раиси Пажӯҳишгоҳи фарҳанги форсӣ-тоҷикӣ, Умар Сафар – устоди Донишгоҳи миллии Тоҷикистон ва Муҳаммадалии Аҷамӣ – мудири бахши назми Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон дидгоҳҳо ва бардоштҳои худро дар ҷомеаи шеър ва хитоба дар мавзӯи «Ҷилваҳои фарҳанг ва адаби муштараки Эрону Тоҷикистон» барои ҳуззор баён карданд.
Низом Қосим – раиси Иттифоқи нависандагон дар суханронии ифтитоҳия бо ёдоварии солҳои нахустини истиқлол ва баргузории ин гуна нишастҳо, сароиши шеъри «Дили тоҷику эронӣ»-ро ёдгори он солҳо донист ва он рӯзҳои хубу хотираангезро фаромӯшношуданӣ хонд. Вай бо ташаккур аз Ройзании фарҳангӣ, баргузории ин навъ нишастҳоро мояи таҳкими байни фарҳехтагони ду кишвар баршумурд. Вай дар бахше аз суханони худ гуфт: «Эрон ва адабиёти он ҳамеша барои мардуми тоҷик илҳомбахш будааст, аммо мо – тоҷикон дар садаи бист ҳеч гоҳ ҳамчун солҳои истиқлол худро ба Эрон ва адабиёту фарҳанги он инчунин наздик эҳсос накарда будем». Вай дар идома афзуд: «Ман бовар дорам мо дар канори якдигар метавонем фориғ аз печу хами масоили сиёсӣ дар масири шеъру адаб ба шукуфоии фарҳангӣ даст ёбем».
Ҳушёрипур – муовини сафири Ҷумҳурии Исломии Эрон дар Тоҷикистон бо ташаккур аз Иттифоқи нависандагон ва Ройзании фарҳангӣ барои тарроҳии нишастҳои фаслии муштарак, ин барномаҳоро дар афзоиши ҳамгароии ду миллат муҳим арзёбӣ кард ва хостори тадовуми онҳо шуд.
Дар идома доктор Иброҳими Худоёр – ройзани фарҳангӣ дар бораи баргузории ин навъ нишастҳо ва аҳдофи он гуфт: «Аз вақте ки масъулияти Ройзании фарҳангиро дар кишвари ҳамнажоду ҳамзабон – Тоҷикистони азиз ба уҳда гирифтам, ба дунболи тарроҳии масире барои намоиши ҷилваҳои муштараки фарҳанг ва адаби ин мардуми фарҳангӣ ва адабдӯст ба якдигар будам. Худоро шокирам, ки бо дастгирии дӯсти шоиру адиби барҷастаи тоҷик, раиси Иттифоқи нависандагони Тоҷикистон – устод Низом Қосим ин масир бо номи «Дили тоҷику эронӣ» амалӣ шуд. Мо дар сояи ин ном азм дорем роҳҳои ҳамдилиро дар бистари ҳамзабонӣ ва бо ҳузури шоирон, адибон ва пажӯҳишгарони ду кишвар тай кунем». Худоёр дар идома афзуд: «Эҳсоси ман ин аст, ки андешае муштарак аз ҳазорон сол бад-ин сӯ ҳамчун рӯҳе латиф, ҳамвора пайкари мо – эрониҳо ва тоҷикҳоро латофат бахшида ва сарзиндаву чолок ба пеш рондааст. Мо дар ин нишастҳо ба дунболи намоёндани ҷанбаҳои гуногуни ин андешаи муштарак ва ин рӯҳи латиф ҳастем, то масъулиятеро, ки ниёкони мо бар дӯш ниҳодаанд, ба шоистагӣ ба наслҳои оянда мунтақил кунем».
Севумин суханрони нишаст доктор Алиасғари Додбеҳ – чеҳраи мондагори фалсафа ва ирфони исломӣ аз Эрон буд. Доктор Додбеҳ бо ишора ба пазириши ислом аз сӯи эрониён ва ҳаводиси чаҳор садаи нахусти ҳиҷрӣ дар таърихи Эрон, бо қироати шеъре аз Рӯдакӣ ва ғазале аз Ҳофиз ва муқоисаи андешаи тарҳшуда дар онҳо, садаи чаҳоруми ҳиҷриро давраи тиллоии фарҳанги эронӣ донист ва Рӯдакӣ, Фирдавсӣ, Ибни Сино ва даҳҳо шоир, адиб, муваррих ва файласуфи дигарро маҳсули ҳамин сада дар Хуросони бузург – ҷуғрофиёи вижаи Эрон баршумурд. Вай шаклгирии азлои сегонаи ҳувияти миллии эрониёнро дар ин давра шомили забон ва адабиёти миллӣ, асотир ва ҳикмати амалӣ аз муҳимтарин ҳаводиси таърихи Эрон баршумурд ва ёдовар шуд: «Мо ҳар чӣ дар таърих ва тамаддуни худ дар давраҳои баъд дорем, такрори хотироти шукӯҳу азамати ҳамин даврони тиллоист». Доктор Додбеҳ бо ишора ба ёдкарди Самарқанду Бухоро дар мақоми ду шаҳри устураӣ дар ҷуғрофиёи Хуросони бузург дар шеъри Ҳофиз, он ду шаҳрро арзишмандтарин ва маҳбубтарин дороии фарҳанги Эрон донист, ки бахши азиме аз хотироти эрониён дар дили ин шаҳрҳо шакл гирифтааст. Вай ҳатто Хоқонӣ – шоири Эрону Озарбойҷонро низ ба рағми тамоми ғурури шахсиятиаш, ошиқи Хуросон донист, ки ҳозир аст барои дидори ин диёри хотираангез худро ба хорӣ меафканад.

Ба ривояти http://dushanbe.icro.ir (пойгоҳи интернетии Ройзании фарҳангии Сафорати Ҷумҳурии Исломии Эрон дар Тоҷикистон)

همچنین بررسی کنید

واژه‌‌نامۀ شکوری در وبگاه پژوهشگاه

«Вожаномаи Шакурӣ» дар вебгоҳи пажӯҳишгоҳ

نرم‌افزار «واژه‌نامۀ شکوری» از سوی پژوهشگاه فرهنگ فارسی- تاجیکی، حاوی بیش از ۴۹۰۰۰۰ (چهارصد و …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *