پیام تسلیت دکتر حداد عادل به مناسبت درگذشت استاد مؤمن قناعت

Паёми таслияти доктор Ҳаддоди Одил ба муносибати даргузашти устод Муъмин Қаноат

<aاستاد مؤمن قناعت، شاعر پارسی‌گوی تاجیکستان درگذشت. به همین مناسبت دکتر غلامعلی حداد عادل، رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی، در پیامی درگذشت وی را تسلیت گفت. متن پیام مذکور بدین شرح است:

بسمه‌تعالی

خبر درگذشت شاعر گران‌قدر تاجیک، استاد مؤمن قناعت، موجب تأسف شد. ایشان از نماینده‌های غیرتمند شعر معاصر تاجیکستان بود که در دوران حکومت سوسیالیستی، علی‌رغم تنگناها، به پیروی از استادانی چون صدرالدین عینی و میرزا تورسون‌زاده، از جریان شعر و‌ ادب دیرسالۀ دیار استاد رودکی پاسبانی کرد و پس از استقلال آن را همچون امانتی به نسل‌های بعدی منتقل کرد.

آثار متعدد آن مرحوم، به‌خصوص شعر ماندگار او دربارۀ خلیج فارس، همچون یادگاری باارزش در میان ادب‌دوستان ایران است که از آن همواره به‌عنوان خاطرۀ مهربانی و نشان دوستیِ هم‌زبانان یاد می‌شود.

ضایعۀ درگذشت این شاعر فقید را به ملت و دولت تاجیکستان و همچنین به خانوادۀ آن مرحوم تسلیت عرض می‌کنم و از خداوند متعال برای او رحمت و غفران مسئلت دارم.
غلامعلی حداد عادل
رئیس فرهنگستان زبان و ادب فارسی
و بنیاد سعدی

زنده‌یاد استاد مؤمن قناعت در سال ۱۹۵۶ در رشتۀ زبان و ادبیات فارسی تاجیکی از دانشگاه ملی تاجیکستان فارغ‌التحصیل شد و در همان سال به عضویت اتحادیۀ نویسندگان درآمد. پس از اتمام تحصیلات در مجلۀ «صدای شرق» مشغول به کار و پس از مدتی سردبیر این نشریه شد. نخستین دفتر شعر او با نام «شراره» در سال ۱۹۶۰ به چاپ رسید.

وی ده‌ها دفتر شعر و داستان حماسی دیگر نیز منتشر کرد که برخی از مشهورترین آن‌ها عبارت‌اند از: «تاجیکستان، اسم من»، «سروش استالین‌گراد»، «حماسۀ داد» و «مسعودنامه». او همچنین با نوشتن داستان «گهوارۀ سینا» در سال ۱۹۷۸ جایزۀ رودکی را دریافت کرد.

Устод Муъмин Қаноат – шоири порсигӯи Тоҷикистон даргузашт. Ба ҳамин муносибат доктор Ғуломалӣ Ҳаддоди Одил – раиси Фарҳангистони забон ва адаби форсӣ, дар паёме даргузашти вайро таслият гуфт. Матни паёми мазкур бад-ин шарҳ аст:

Ба номи Худо
Хабари даргузашти шоири гаронқадри тоҷик, устод Муъмин Қаноат мӯҷиби таассуф шуд. Эшон аз намояндаҳои ғайратманди шеъри муосири Тоҷикистон буд, ки дар даврони ҳукумати сотсиалистӣ, алорағми тангноҳо, ба пайравӣ аз устодоне чун Садриддин Айнӣ ва Мирзо Турсунзода, аз ҷараёни шеър ва адаби дерсолаи диёри устод Рӯдакӣ посбонӣ кард ва пас аз истиқлол онро ҳамчун амонате ба наслҳои баъдӣ мунтақил кард.

Осори мутааддиди он марҳум, ба хусус, шеъри мондагори ӯ дар бораи халиҷи Форс ҳамчун ёдгори боарзиш дар миёни адабдӯстони Эрон аст, ки аз он ҳамвора ба унвони хотираи меҳрубонӣ ва нишони дӯстии ҳамзабонон ёд мешавад.

Зоеъаи даргузашти ин шоири фақидро ба миллат ва давлати Тоҷикистон ва ҳамчунин, ба хонаводаи он марҳум таслият арз мекунам ва аз Худованди мутаъол барои ӯ раҳмату ғуфрон масъалат дорам.

Ғуломалӣ Ҳаддоди Одил –
раис Фарҳангистони забон ва адаби форсӣ
ва Бунёди «Саъдӣ»

Зиндаёд устод Муъмин Қаноат дар соли 1956 дар риштаи забон ва адабиёти форсии тоҷикӣ аз Донишгоҳи давлатии Тоҷикистон фориғуттаҳсил шуд ва дар ҳамон сол ба узвияти Иттиҳодияи нависандагон даромад. Пас аз итмоми таҳсилот дар маҷаллаи «Садои шарқ» машғул ба кор ва пас аз муддате сардабири ин нашрия шуд. Нахустин дафтари шеъри ӯ бо номи «Шарора» дар соли 1960 ба чоп расид.

Вай даҳҳо дафтари шеър ва достони ҳамосии дигар низ мунташир кард, ки бархе аз машҳуртарини онҳо иборатанд аз: «Тоҷикистон – исми ман», «Суруши Сталинград», «Ҳамосаи дод» ва «Масъуднома». Ў ҳамчунин бо навиштани достони «Гаҳвораи Сино» дар соли 1978 ҷоизаи Рӯдакиро дарёфт кард.

همچنین بررسی کنید

نشست «عصری با گلرخسار» در تهران

Нишасти «Асре бо Гулрухсор» дар Теҳрон

مریم مشرف می‌گوید: در سال 1990 میلادی عضو پارلمان شوروی شده است، در این دوران …

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *